Kişisel Edebiyat Blogu

-İhtiyar ve Kör- Dirilikten uzaklaşan ten başlayınca bozulmaya Bu İhtiyar adamı bir korku sardı hayatta Aklının sınırları uzanırken diri sonsuzluğa Aynalarla tanıştı, benzemeyen hiçbir dosta Aynalar gerçek bir dosttur. Aynalar yalan söylemez. Aynalar kesif bir düşmandır Aynalar kusur kabul etmez. Gözleri renge kapalı tutmak Böyle mühim bir iştir ancak Gözler her rengi seçmemeli Ve bazen bir nimettir kör olmak. Gökkuşağını dinlemelisin körden O ne muazzam bir teşbihtir Şehvetsiz bir manzara en kötüsünden Bağlardan kayıtsız saf bir nimettir. İhitiyar halen bir çıkış arıyor Tıpkı kollarına davranan kolsuz gibi Ölümsüz sandığı gençliği arzuluyor Arzulanan cehennemin ta kendisi Ve -ne yazık şöyle sanan; dünya hep yarar… Yararı surette bulana, düşman olur birgün aynalar. H. Hüseyin ÜTÜN

Siyah Nur Sadece siyah bir örtünün var olduğu yerde, örtünün varlığından bahsetmek mümkün değildir. Yalnızca kendisi olan bir şeyin, hiçbir şeyi örtmüş olmayacağı da aşikârdır. Lakin henüz anlayışın meydana gelmediği ve “zaman”ın üzerinden uzun bir zaman geçmediği o anlarda, birbirlerini görmeyen suretlerin, hiç bilinmeyen belirişleri vardı. Siyah örtünün içinden, sımsıcak yıldızlar açılıyor ve diğerlerinden, dile gelmeyen bir süratle ayrılıyorlardı. Yıldızlar, büyük bir yemin ile tespit edilmiş mevkilerine doğru, birbirlerinden uzaklaşırken, her şeyden habersizdiler. Elan, birbirlerini görmeden ışıldamaktadırlar. Mevcudiyetleri onları var kılmakta yetersiz düşmektedir. Zira var olmak için, kendi varlığını tespit edebilecek durumda olmanın lüzumu bilinmektedir. Tepelerin, siyah ve belirsiz suretler halinde karanlıktan sıyrılmaları da, örtüyü suretlerin üzerinden kaydıran elin nihai maksudu değildir. Tepelerin eteklerinden akan sular, bitkilere hayat taşımaya başlar. Siyah bir ...

Ah o anlık rahatlık. Ne kadar fena bir düşünce yolu olsada bu ateşten yolun içine girmek önce sıcak alevlerden bir buz denizi deryasına dalmaya benzer. O hatıralarını hatırlasan; sevmelerin, gülümsemelerin... Bunları silerken cinnet ile bir ibadet tadı almaman mümkün de değil. Hatta Tanrıdır bunu yapan; Ol emrine olmanın içindeki yakınlığı ile tanınan insan, yok etmenin, dön çağrısının en aşağılık tezahürü olan "yok" manasında ve vakasında bir Tanrı olarak yok etmekten başka çare görebilir mi? Evet bu yaptığına ibadette denir ama unutma ki secde yok bu ibadette. Çözülme var. Çözen kişisin sen! ve semadan inince akıl, manzaranda katliam, katliam var. Ve aynaya bakıp bu benmiyim dediğinde sana verilecek cevap evet sensin ve rezilsin olacaktır. Üstelik az önce kendine yüklediğin o ilahi yaptırım gücündende yoksun ve hatta yaratılmışlıktanda daha sefil bir seviyede olacaksın. Vicdan sana en ağır yenilgini tattıracak ve diyeceksin ki ; "Ben yanlış bir iş yaptım" Artık tü...