Ulu Meyve Ağacı (şiir)



Dallarında meyva olan ağaçların altında
Gövdesinde gölgelendiğim ulu çınarların dibinde bittim.
Bir ağaç özledim senin gibi
Hem gölge veren hemde meyve.

Şimdi o ulu ağaçtan koparılmıştım
Meyvesiydim oysa onun ben
Ve suyuydum onun can veren
Hatrıma geldi onun dibinde söylediğim şarkılar
Sanki ateş yakmaz gibi, sanki derinler boğmaz gibi
Sandırır dı beni o nameler

Topraklarımdan çıkarılmıştım ben
Dediler o topraklar senin değil
Ağaçlar dedim ben
Dediler kökleri toprağımıza bağlı
O halde ağacım dedim.
Onu sökmek toprağımızdan pahalı

Aç kalmak istemem ondan mahrumken
Boğazımdan geçmez meyve eğer onun dalından değilse
Hem Güneş beni dağların gölgesinde bile yakar artık
Gölge onun ki değilse

Ve git dedi sahibi;
Ormanlar dolu oğlum unutma; onun gibi ağaçlarla

Şimdi ormanda bir katilim
O sanmak için kafamda onun şekilleri
Dallar göğe bakmalı ve meyveler aşağıya
Olmasın ne bir eksik ne fazla

Dalları kırıp, gövdeleri kesip
o ulu meyva ağacını yaratmak istiyorum
ve elimde hain bir balta
Bağırıyor bana; bir ağaç yaratmak için
İşe yaramaz keskin bir balta

Tüm ormanı kan götürmüş gibi
Sen sevme diyorlar bütün canlılar
Bağırıyor bir engin meşe; Ey katil dur artık
Bizde ulu çınarlı meyve ağacı yok

Bir kuru ağacın altına çekilmiş ağlıyorum
Onu bulamıyorum, onu bulamıyorum,
Evet onun bir eşi benzeri yok!
Uyan seven kişi diyor sarmaşıklar
Ve bir şarkı tutturmuş tilki
Bütün orman katiline türkü okuyor şimdi
Senin ağacın cennette, senin ağacın cennette...

Hüseyin Ütün



Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Dante: Kayıp Cennet - Sayfa

İhtiyar ve Kör

Mazlumlar zalim olana kadar mazlumdurlar.